Winter

Vanmiddag hebben we, donder, mam en ik, een lange wandeling gemaakt over de landerijen van de coendersborg. In het begin was er een frisse wind maar we liepen ons al snel warm, de afwisseling van rode bramen, niet stinkende stinkzwammen, bloeiende rozen en uitlopende kamperfoelie geeft het idee dat de winter nog niet echt is begonnen. Dat we volgende week vollop tussen de kerstspullen lopen kan ik nog steeds niet voorstellen. Op mijn werk zal het nu ook wel zeulen met boom en ballen worden. Maar met dit weer kan ik echt niet in de stemming komen. Over mijn werk gesproken. In het kader van mijn vliegende keepschap, heb ik er een nieuwe taak bij gekregen. Vanaf januari tot maart ben ik vaste invalkracht voor het bedrijfsrestaurant. Staalmeester herinnerde me hier al even fijntjes aan in de reactie bij het vorige blogje. De hoofdtaak wordt eerst goederen verkopen aan de gedetineerden in de ochtend en middag pauze. Vervolgens krijg ik les in het rondbrengen van de koffie en thee kannen langs de vele vergaderruimtes door het gehele gebouw. Aan het eind zal ik dan nog les krijgen voor de moeilijkste groep. Het verkopen van de maaltijden aan mijn collega's tussen de middag. Deze groep heeft er een handje van om alle frustraties opgedaan bij de patiënten en bazen af te reageren op het personeel van het bedrijfsrestaurant. Dat wordt dus een job van glazig kijken, het ene oor in en het andere oor uit laten gaan. Dat kan ik ook vast wel. Ik krijg er zo wel een paar leuke collega's bij. Hoewel ik die dus om de beurt moet vervangen loop ik altijd nog met één van deze stuiterende restaurantwerkers door de keuken. Ik ben benieuwd.