Vergeten

Mijn moeder miste Amsterdam. Aan de stad Groningen kon ze met moeite wennen, dus één keer per jaar moest ze terug. En ik mocht mee naar groot mokum. Zo klein als ik was werd de treinreis aangenaam gemaakt door de portalen te tellen, een plaatjesboek te bekijken, of zondig te moeten praten met een wildvreemde vrouw tegenover je. Maar dan was je er. De grote stad, waar alles kon. Want kinderen van mijn leeftijd stonden hier gewoon op de bank in de tram, maakten op een grappige manier ruzie met elkaar wat je in het noorden nooit zag. De grote mensen konden zich aan bruine leren lussen vasthouden. En dat was maar goed ook want soms moet ie remmen. Hard remmen en werd met een lange ijzeren staaf in het wegdek de wissel omgezet. Deze beelden kwamen ineens weer uit een hoekje van mijn hersenpan tevoorschijn toen afgelopen weekend de traminist van de bok sprong, de tegenovergestelde bestuurdersplek opzocht en de tram ca. 50 meter achteruitreed. En vervolgens dat deed wat ik dus vergeten was.